Τι βλέπω;

Μπορεί αυτός ο λόφος να έχει έκταση μόνο 4,7 στρέμματα, είναι όμως μεγάλης οικολογικής σημασίας για αυτήν την πυκνοδομημένη περιοχή της Αθήνας. Είναι μια «νησίδα» για την ορνιθοπανίδα, αλλά και για άλλα είδη ζώων, όπως ερπετά. Τα πλακόστρωτα μονοπάτια που διατρέχουν το λόφο πλαισιώνονται από πλούσιο πράσινο μεσογειακής χλωρίδας, με κυριότερο το πεύκο. Τα τελευταία χρόνια ωστόσο, είναι έντονη η εικόνα της εγκατάλειψης, ειδικότερα μετά την πυρκαγιά στο ιστορικό καφέ Καπράλος (2024).

Τι δε βλέπω;

Η ονομασία του λόφου οφείλεται σε πιθανή ύπαρξη του ιερού της Αθηνάς Ιππίας και του Ποσειδώνος Ιππίου, προστάτες των αλόγων. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, ίσως προέρχεται από τη θυσία αλόγων στις θεότητες αυτές. Άλλες –μη επαρκώς τεκμηριωμένες- θεωρίες σχετικά με την αρχαιότητα, κάνουν λόγο για το τέμενος των Ερινύων, τον τάφο του Οιδίποδα, του Θησέα, του Πειρίθου και του Αδράστου, αλλά και την ύπαρξη του αγάλματος του Κολωνού. Ο λόφος ήταν κατάφυτος με ελαιόδεντρα στην αρχαιότητα, ωστόσο δεν παρέμεινε έτσι για πάντα. Υπήρξε για αιώνες ένας «φαλακρός» λόφος. Δενδροφυτεύτηκε στις αρχές του 20^ου αιώνα, όταν μια σειρά διαταγμάτων από το 1901 έως το 1915 κηρύχτηκαν αναδασωτέες πολλές εκτάσεις και λόφοι στην Αθήνα.

Βιβλιογραφία