Τι βλέπω;

Σε ένα οικόπεδο με πολύ έντονη κλίση, το κτίριο κάτοψης σχήματος Π προσαρμόστηκε ανάλογα, γεγονός που οδήγησε σε ένα πρωτότυπο αρχιτεκτονικό αποτέλεσμα, μία αρμονική σχέση των λιτών γεωμετρικών όγκων σε κλιμακωτή διάταξη που παράλληλα περιβάλλουν τον κεντρικό υπαίθριο χώρο τριών επιπέδων. Οι όψεις είναι λευκές και ενδιαφέρον έχουν τα μεγάλα ξύλινα υαλοστάσια. Το εξατάξιο δημοτικό σχολείο, με αίθουσα τελετών, χώρους γραφείων και βοηθητικούς χώρους, έχει όλα τα χαρακτηριστικά του μεσοπολεμικού μοντερνισμού: έλλειψη μνημειακού ύφους, καθαρούς όγκους, λειτουργικότητα, μεγάλα και συνεχή ανοίγματα, γραμμικούς φεγγίτες και κυλινδρικές κολώνες στήριξης. Οι μεταγενέστερες προσθήκες αρχιτεκτονικά δεν έχουν καμία σχέση με το αρχικό κτίριο και εξυπηρετούν αποκλειστικά σύγχρονες λειτουργικές ανάγκες.

Τι δε βλέπω;

Θεωρείται από τα αριστουργήματα του ελληνικού μοντέρνου κινήματος του μεσοπολέμου, παρόλο που ο αρχιτέκτονας Δημήτρης Πικιώνης το αποκήρυξε λέγοντας «όταν τελείωσε δε με ικανοποίησε. Είναι τότε που στοχάστηκα πως το οικουμενικό πνεύμα πρέπει να συντεθεί με το πνεύμα της εθνότητας». Ήταν έργο ενταγμένο στο πρόγραμμα ανέγερσης σχολικών κτιρίων της δεκαετίας του 1930, οπότε κατασκευάστηκαν περίπου 4000 σχολεία σε όλη την Ελλάδα. Αρχιτεκτονικά ακολουθούσαν τις τότε νέες τάσεις της παιδαγωγικής, όπως η ελεύθερη διάταξη θρανίων. Στην περίπτωση αυτήν, ο Πικιώνης έκανε ένα βήμα παραπάνω προσπαθώντας να δημιουργήσει και υπαίθριες τάξεις. Βάσει όλων αυτών,  το κτίριο δεν έχει ανακηρυχθεί τυχαία ιστορικό μνημείο από το υπουργείο πολιτισμού.

Πληροφορίες

• Διεύθυνση: Λέοντος Σγουρού 1

Βιβλιογραφία