Τι βλέπω;

Στον Α΄ προβλήτα του λιμανιού είναι τοποθετημένο το γλυπτό Πουλιά. Είναι μία σύνθεση από ανοξείδωτη λαμαρίνα, πλέξι γκλας, δεξαμενές νερού και φωτισμό LED. Λειτουργεί σαν χώρος ανάπαυσης και σαν σιντριβάνι, έχει ύψος 5μ και συνολικό μήκος 17μ. Τα πουλιά σχηματίζονται με τη διάτρηση της λαμαρίνας και την αντίστοιχη τοποθέτηση του πλέξι γκλας. Το γλυπτό είναι διαρκώς βανδαλισμένο με tags και συνθήματα. Το σιντριβάνι δε λειτουργεί, συνεπώς, το γλυπτό de facto αποκτά περισσότερο χρηστική αξία και λιγότερο εικαστική. Σε αυτήν την κατεύθυνση συνηγορεί και η τοποθεσία. Ενώ η ανοδική προοπτική των γραμμών του γλυπτού δημιουργούσε μια ενδιαφέρουσα προοπτική προς τη θάλασσα, τον ουρανό και τον ορίζοντα, η πρόσφατη μεταφορά του αντιτορπιλικού Βέλος ΙΙ ακριβώς μπροστά, διακόπτει αυτή τη σχέση τοπίου και γλυπτού και ο τεράστιος όγκος του αντιτορπιλικού δημιουργεί ασφυκτικές συνθήκες για το γλυπτό.

Τι δε βλέπω;

Φιλοτεχνήθηκε από τον Σταύρο Παναγιωτάκη, σε συνεργασία με την αρχιτεκτόνισσα Κυριακή Ουδατζή. Εκτός από την εικαστική του διάσταση, σκοπός του γλυπτού είναι να αποτελεί σημείο ξεκούρασης και ηρεμίας για τους επισκέπτες του λιμανιού και των μουσείων εντός αυτού, και ειδικότερα σε συνθήκες έντονης πολυκοσμίας, όπως κατά τη διάρκεια του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Πληροφορίες

• Διεύθυνση: Λιμάνι

Βιβλιογραφία