Τι βλέπω;

Το κτίριο της ιστορικής εφημερίδας Εμπρός σήμερα είναι το γνωστότερο αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο της χώρας, με συνεχή ανάδειξη και στήριξη ανεξάρτητων καλλιτεχνών και πλούσια κινηματική δράση. Ο επιβλητικός του όγκος ήταν δηλωτικός της παρουσίας μιας προοδευτικής για την εποχή εφημερίδας. Παρά τη φθορά του χρόνου και τις αλλοιώσεις στις προσόψεις, είναι ακόμα εμφανείς οι λιτές γραμμές του μεσοπολεμικού μοντερνισμού, με τα συμμετρικής διάταξης μεγάλα ορθογωνικά ανοίγματα με φεγγίτες και μεταλλικές νευρώσεις. Η πινακίδα με το όνομα Εμπρός είναι η γνήσια της δεκαετίας του 1930.

Τι δε βλέπω;

Από τότε που πέρασε στη δικαιοδοσία της Εταιρείας Θεάτρου Εμπρός (2008), παρέμεινε κλειστό και έρημο για περίπου 5 χρόνια. Το 2011, η πρωτοβουλία καλλιτεχνών «Κίνηση Μαβίλη», μαζί με τη στήριξη αρκετών κατοίκων του Ψυρρή, καλλιτεχνών και θεωρητικών διαφόρων τεχνών, το θέατρο επανενεργοποιήθηκε ως ανεξάρτητος αυτοδιαχειριζόμενος χώρος. Κατόπιν καταγγελιών κάποιων κατοίκων και με αφορμή αναφορές για κλοπή ρεύματος και νερού, η αστυνομία επιχείρησε δύο φορές να σφραγίσει το θέατρο, χωρίς επιτυχία. Το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ) στο οποίο πλέον ανήκε το θέατρο, ζήτησε την επανασύνδεση του χώρου με το ρεύμα και το νερό με δικά του έξοδα. Ανάμεσα στους καλλιτέχνες που συμμετείχαν σε καλλιτεχνικές εκδηλώσεις και ομιλίες μετά την κατάληψη του θεάτρου ήταν και ο Δημήτρης Παπαϊωάννου (βλ. τελετές έναρξης και λήξης Ολυμπιακών Αγώνων, Αθήνα 2004). Σήμερα, θεωρείται από τις πιο ακμαίες καλλιτεχνικές σκηνές της πόλης, ενώ αφιερώματα για τη δραστηριότητά του -παρά τις δυσκολίες στα χρόνια της κρίσης- έκαναν το γαλλογερμανικό κανάλι ARTE και πολλοί ευρωπαϊκοί ραδιοφωνικοί σταθμοί. Τα κινητά αντικείμενα του τυπογραφείου της εφημερίδας Εμπρός, έχουν μεταφερθεί στην Τεχνόπολη και αποτελούν εκθέματα του Βιομηχανικού Μουσείου Φωταερίου.

Πληροφορίες

• Διεύθυνση: Ρήγα Παλαμήδη 2

Βιβλιογραφία