Πολυκατοικία
Πολυκατοικία μοντέρνας αρχιτεκτονικής στη Νέα Παραλία.
Τοποθεσία
Χρονολόγιο
Νεότερη και Σύγχρονη εποχή (1912 - )
1966 Κατασκευάστηκε.
Πολυκατοικία μοντέρνας αρχιτεκτονικής στη Νέα Παραλία.
Home > Θεσσαλονίκη > Αρχιτεκτονική > Ευρύτερη Θεσσαλονίκη > Μοντέρνα και Σύγχρονη Αρχιτεκτονική- Αρχ/κή τοπίου > Πολυκατοικία
Το μεγαλύτερο χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτής της πολυκατοικίας είναι ο ορθογώνιος κάναβος, ο οποίος λειτουργεί σαν «δεύτερη όψη». Σχεδιάστηκε από τον Απόστολο Θωμαΐδη και πρόκειται για ένα κτίριο του μεταπολεμικού μοντερνισμού και μιας εποχής που ο μπρουταλισμός στην Ευρώπη βρισκόταν σε άνθιση. Η τάση διαφαίνεται να είναι μπρουταλιστική, χωρίς ωστόσο το κτίριο να τοποθετείται με σαφήνεια στο συγκεκριμένο ρεύμα. Από τη δεκαετία του 1960 και μετά, οι πολυκατοικίες αποκτούν μεγαλύτερη πλαστικότητα μέσα από προβολές, στηθαία και κατακόρυφα μεταλλικά στοιχεία στις εξωτερικές επιφάνειες. Το συγκεκριμένο κτίριο είναι σε παρόμοια λογική με το γειτονικό Μακεδονία Παλάς και το ισόγειό του είναι σε εσοχή, με αποτέλεσμα να διαμορφώνεται στοά.
Η πολυκατοικία αυτή, όπως και πολλές της ίδιας εποχής, ανήκουν στις λεγόμενες μεταπολεμικές αστικές πολυκατοικίες, δηλαδή σε αυτές που πληρούν περισσότερες προδιαγραφές ασφαλείας, είναι πιο λειτουργικές και πιο ολοκληρωμένες ως κατασκευές σε σχέση με τις πρώτες πολυκατοικίες της Θεσσαλονίκης των αρχών του 20ου αιώνα και του μεσοπολέμου. Με τα διατάγματα του 1956 και 1960, αυξήθηκε το ύψος των κτιρίων και το ποσοστό κάλυψης των οικοπέδων. Παράλληλα, ήταν και status symbols των μεγαλουπόλεων. Ο Τύπος της εποχής επιδοκίμαζε την κατασκευή τέτοιων κτιρίων, καθώς ήταν κυρίαρχη πεποίθηση ότι με αυτόν τον τρόπο εξωραϊζόταν η παλαιά πόλη των «γερασμένων» μεγάρων, πολλά εκ των οποίων σήμερα έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέα μνημεία και έργα τέχνης. Ο ρυθμός ανέγερσης αυτών των πολυκατοικιών και ο βαθμός ισοπέδωσης των παλαιότερων κτιρίων ήταν σαν μην υπήρχαν πριν άλλα κτίρια, ιστορία και αρχιτεκτονική στην πόλη. Πολλοί υποστήριζαν ότι τα ψηλά κτίρια και γενικότερα η καθ’ ύψος ανάπτυξη της πόλης, θα περιόριζε την αχαλίνωτη και άναρχη χωρική επέκτασή της, θέλοντας να αποφύγουν το παράδειγμα της Αθήνας. Εκ του αποτελέσματος κρίθηκε ότι τελικά το ύψος δεν ανέτρεψε την άναρχη επέκταση, ούτε εξασφάλισε περισσότερους ελεύθερους χώρους. Ένα άλλο διεθνές παράδειγμα αποτυχίας της σχέσης ύψους κτιρίων και ελεύθερων χώρων είναι οι ουρανοξύστες στο Σικάγο.
Καλογήρου Ν., (2021), Αρχιτεκτονική και Πολεοδομία στη Μεταπολεμική Θεσσαλονίκη, μια κριτική επισκόπηση, Μπαρμπουνάκη
Κολώνας Β., (2012), Η αρχιτεκτονική μιας εκατονταετίας: Θεσσαλονίκη 1912-2012, University Studio Press
Τσακτσίρα Λ., Παπανθίμου Κ., Μάντζιου Γ., Καλογήρου Ν., (2014), Θεσσαλονίκη, η πόλη και τα μνημεία της, Θεσσαλονίκη: Μαλλιάρης Παιδεία
Koolhas R., (2010), In search of authenticity, in Burdett R., Sudjic D. (eds), (2010), The Endless City, the Urban Project by the London School of Economics and Deutsche Bank’s Alfred Herrhausen Society, Phaidon
1966 Κατασκευάστηκε.
Share