Τι βλέπω;

Η Πλατεία Παραμάνα καταλαμβάνει μια έκταση 7500τμ και τα υλικά που έχουν χρησιμοποιηθεί είναι το ξύλο, ανοξείδωτα μεταλλικά φύλλα, μπετόν, πέτρα και γρανίτης. Το κάθε υλικό έχει διαφορετικό προορισμό χρήσης. Το εξπρεσιονιστικό ύφος και μορφή της πλατείας προσδίδουν δυναμισμό. Έξι ελεύθερες λωρίδες με μεταβαλλόμενο μέγεθος και ύψος δίνουν βάθος. Η κεντρική αναδιπλούμενη επιφάνεια εξελίσσεται σε πύλη, διαμορφώνει ένα μνημείο ηρώων και καταλήγει ως ανοιχτό θέατρο. Η πλατεία μετατρέπεται από δισδιάστατη επιφάνεια σε τρισδιάστατη. Οι ράμπες αυτοκινήτων και οι έξοδοι κινδύνου του υπόγειου πάρκινγκ και τα πεζοδρόμια της περιοχής εναρμονίζονται με την πλατεία. Ο φωτισμός με διαφορετικούς χρωματισμούς τονίζει τη μορφολογία της πλατείας, τις επιφάνειες και τις χρήσεις της, ενώ αυτός επεκτείνεται και πέρα από την πλατεία «σβήνοντας» βαθμηδόν τα όριά της.

Τι δε βλέπω;

Σχεδιάστηκε από τους Δημήτριο Κονταξάκη, Μαρία- Ελένη Κοσμίδου και Σπύρο Παπαδημητρίου. Χρησιμοποιήθηκαν ψηφιακά μέσα σχεδιασμού και θεωρείται έργο πειραματικής αρχιτεκτονικής. Στο έργο συμμετείχε και ο γλύπτης Κώστας Βαρώτσος. Παράμετροι σχεδιασμού ήταν η κίνηση στην πλατεία και οι δραστηριότητες σε αυτήν. Ανάμεσα στις επιδιώξεις του σχεδιασμού είναι και η σωματική επαφή των επισκεπτών με τις επιφάνειες. Το σημείο αυτό συγκεντρώνει υπηρεσίες του δήμου και -σε συνδυασμό με τον υπόγειο χώρο στάθμευσης οχημάτων- η κίνηση είναι έντονη. Φιλοδοξία του σχεδιασμού της πλατείας ήταν να αντισταθμίσει αυτήν την «ένταση» και να λειτουργήσει ως χώρος χαλάρωσης.

Βιβλιογραφία